دریافت کد حدیث تصادفی

آیا می دانید چرا خواب می بینیم؟

آیا می دانید چرا خواب می بینیم؟

اللهُ یَتَوَفَّی الْأَنْفُسَ حِینَ مَوْتِهَا وَالَّتی لَمْ تَمُتْ فِی مَنَامِهَا فَیُمْسِکُ الَّتیِ قَضَی عَلَیْهَا الْمَوْتَ وَ یُرْسِلُ الْأُخْرَی إِلَی أَجَلٍ مُّسَمًّی إِنَّ فِی ذَلِکَ لَأَیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّروُنَ
خداست که وقت مرگ، ارواح را از بدن می‌گیرد و در خواب نیز روح را قبض می‌کند، اگر وقت مرگ رسیده باشد، باز نمی‌ گرداند و اگر (وقت مرگ) نرسیده باشد ارواح را به بدن باز می‌گرداند.
در این امر نشانه‌های روشنی وجود دارد، برای کسانی که تفکّر می‌کنند. سوره‌ی مبارکه زمر، آیه‌ شریفه ۴۲
حسن بن عبد الرحمن از حضرت موسى بن جعفر علیهما السّلام روایت کرده که فرمود: خوابها در آغاز خلقت نبود (و مردم خواب نمی دیدند) و بعدها پیدا شد، گوید: من عرض کردم علت پیدایشش چه بود؟
فرمود: خداوند عزوجل پیامبرى را به سوى مردم زمانش فرستاد و او ایشان را به پرستش و فرمانبردارى خدا دعوت فرمود، مردم گفتند: اگر ما چنین کنیم پاداشمان چیست؟ زیرا که بخدا سوگند نه تو مالت بیش از ما است و نه فامیلت عزیزتر از فامیل مایند؟ آن پیغمبر فرمود: اگر اطاعت مرا بکنید خداوند شما را به بهشت میبرد، و اگر نافرمانیم کنید خداوند به دوزختان برد، گفتند: بهشت و جهنم چیست؟ آن پیغمبر براى آنها آن دو را توصیف کرد، گفتند: چه وقت ما به آنجا خواهیم رفت؟ فرمود: هر گاه بمیرید، گفتند: ما مرده‏ هامان را دیده‏ ایم که استخوان پوسیده و خاک میشوند، و به دنبال این سخن بر تکذیب و خوار شمردنشان از آن پیغمبر بزرگوار الهى افزوده گشت، پس خداى عزوجل خوابها را در ایشان پدید آورد، پس به نزد آن پیغمبر آمدند و آنچه را در خواب دیده بودند به او گزارش داده و تعجب خود را از این جریان اظهار کردند.
آن پیغمبر به ایشان فرمود: همانا خداى عز و جل خواست تا بدین وسیله براى شما حجت آورد، ارواح شما نیز این چنین است که چون مردید اگر چه بدنهاتان پوسیده شود ولى جانهاتان در عقاب به سر میبرند تا دوباره بدنها زنده شود.
عَنْ أَبِی الْحَسَنِ علیه السلام قَالَ: إِنَّ الْأَحْلَامَ‏ لَمْ تَکُنْ فِیمَا مَضَى فِی أَوَّلِ الْخَلْقِ وَ إِنَّمَا حَدَثَتْ فَقُلْتُ وَ مَا الْعِلَّهُ فِی ذَلِکَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ ذِکْرُهُ بَعَثَ رَسُولًا إِلَى أَهْلِ زَمَانِهِ فَدَعَاهُمْ إِلَى عِبَادَهِ اللَّهِ وَ طَاعَتِهِ فَقَالُوا إِنْ فَعَلْنَا ذَلِکَ فَمَا لَنَا فَوَ اللَّهِ مَا أَنْتَ بِأَکْثَرِنَا مَالًا وَ لَا بِأَعَزِّنَا عَشِیرَهً فَقَالَ إِنْ أَطَعْتُمُونِی أَدْخَلَکُمُ اللَّهُ الْجَنَّهَ وَ إِنْ عَصَیْتُمُونِی أَدْخَلَکُمُ اللَّهُ النَّارَ فَقَالُوا وَ مَا الْجَنَّهُ وَ النَّارُ فَوَصَفَ لَهُمْ ذَلِکَ فَقَالُوا مَتَى نَصِیرُ إِلَى ذَلِکَ فَقَالَ إِذَا مِتُّمْ‏ فَقَالُوا لَقَدْ رَأَیْنَا أَمْوَاتَنَا صَارُوا عِظَاماً وَ رُفَاتاً فَازْدَادُوا لَهُ تَکْذِیباً وَ بِهِ اسْتِخْفَافاً فَأَحْدَثَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِیهِمُ الْأَحْلَامَ‏ فَأَتَوْهُ فَأَخْبَرُوهُ بِمَا رَأَوْا وَ مَا أَنْکَرُوا مِنْ ذَلِکَ‏ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَرَادَ أَنْ یَحْتَجَّ عَلَیْکُمْ بِهَذَا هَکَذَا تَکُونُ أَرْوَاحُکُمْ‏ إِذَا مِتُّمْ وَ إِنْ بُلِیَتْ أَبْدَانُکُمْ تَصِیرُ الْأَرْوَاحُ إِلَى عِقَابٍ حَتَّى تُبْعَثَ الْأَبْدَانُ.
الکافی (ط – الإسلامیه)، ج‏۸، ص: ۹۰

امام باقر(علیه السّلام) می‌فرماید:
هرکس می‌خوابد، نفس او به آسمان صعود می‌کند و روح در بدنش می‌ماند. در میان این دو، ارتباطی همچون پرتو آفتاب است. هرگاه خداوند فرمان قبض روح آدمی را صادر کرد، روح دعوت نفس را اجابت کرده و به سوی خداوند پرواز می‌کند. هنگامی که خداوند اجازه‌ بازگشت روح را به تن می‌دهد، نفس دعوت روح را اجابت کرده و به تن باز می‌گردد. این است معنی سخن خداوند سبحان که می‌فرماید:
اللهُ یَتَوَفَّی الاَنفُسَ حِینَ مَوتَهَا. روح در این روایت به معنای روح حیوانی و کارکرد دستگاه‌های اصلی بدن است و نفس به معنای روح انسانی( یا روح اعظم) است.
عن ابی جعفر (علیهما السلام) قال ما من احد ینام الا عرجت نفسه الى السماء و بقیت روحه فی بدنه و صار بینهما سبب کشعاع الشمس فان اذن الله فی قبض الارواح اجابت الروح النفس و اذا اذن الله فی رد الروح اجابت النفس الروح».

طبرسى فضل بن حسن، مجمع البیان فى تفسیر القرآن، ج ۸؛ ص ۷۸۱، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش.

پاسخ دادن

شما باید وارد شوید تا بتوانید نظر ارسال کنید.