دریافت کد حدیث تصادفی

دلیل اهمیت اربعین

دلیل اهمیت اربعین

مسأله اربعین به طور کلی و اربعین سیدالشهداء (ع) به طور خاص، نه تنها از جنبه اجتماعی و تاریخی می‌تواند مورد بحث قرار گیرد، بلکه روایات و احادیث نیز بر این مهم تأکید دارند.
از پیامبر اکرم(ص) نقل شده: زمین تا چهل روز بر مؤمن گریه می‌کند (بحارالانوار، ج۲، ص ۶۷۹
از امام صادق (ع) درباره امام حسین (ع) نیز روایت شده: آسمان تا چهل روز بر حسین (ع) خون گریست و زمین چهل روز با سیاهی و تیرگی گریه کرد و خورشید چهل روز با کسوف و سرخی خود گریست و فرشتگان آسمان چهل روز گریه کردند و… (مستدرک الوسائل ص ۲۱۵)
این روایات بر عظمت قیام حسین (ع) دلالت دارند و گویای این مسأله هستند که در شهادت سالار شهیدان نه تنها انسان ها، بلکه تمام مخلوقات عالم دچار تأثر و حزن و غم شدند و این مسأله ای دور از ذهن و غیرقابل باور نیست، چه آنکه در قرآن می‌خوانیم:
«یسبح لله ما فی السموات و ما فی الارض…» (جمعه، ۱)
آنچه در آسمان ها و زمین است، تسبیح خدا را می‌گوید
و آنچه که می‌تواند تسبیح خدا را بگوید، قطعا می‌تواند برای شهادت بهترین اولیای الهی و یارانش محزون و متأثر باشد و حتی بگرید. اما اینکه حقیقت این تأثر در موجودات عالم چیست، در حیطه علم انسان عادی قرار نمی‌گیرد.

اهمیت اربعین :
مسأله اربعین حسینی و اقامه عزا و مجالس ذکر مصیبت در روایات مورد تأکید قرار گرفته است تا آنجا که از امام حسن عسگری (ع) نقل شده است که علامات مؤمن پنج چیز است:
۱٫ اقامه پنجاه و یک رکعت نماز در روز (۱۷ رکعت واجب و به همراه نوافل آن(
۲٫ زیارت اربعین،
۳٫ آشکار گفتن بسم الله الرحمن الرحیم،
۴٫ به دست کردن انگشتر به دست راست
۵٫ پیشانی بر خاک ساییدن. (کامل الزیارات ص ۹۰(
این روایت نشان از اهمیت مسأله اربعین در مکتب تشیع دارد.
البته برخی خواسته‌اند در دلالت این روایت خدشه وارد کنند و بگویند منظور از «زیاره الاربعین» زیارت چهل فرد مؤمن است، اما این به نوعی کج فهمی است و اهل فن می‌دانند اگر منظور حدیث، زیارت چهل مؤمن بود، می‌بایست الف و لام در ابتدای اربعین ذکر نمی شد و گفته می‌شد: «زیاره اربعین»، اما وقتی الف و لام عهد ذکر گردد، معلوم می‌شود همان زیارت اربعین معهود و معروف، مدنظر است که یکی از نشانه‌های ایمان و محبت نسبت به ائمه(ع) است.

فلسفه یادآوری اربعین :
همه به خوبی می‌دانیم بر مبنای روایات در میان ذوات مقدسه ائمه معصومین (ع)، امام حسین (ع) جایگاهی خاص دارد و اگر چه معصومین (ع) کشتی نجات محسوب می‌شوند اما کشتی نجات اباعبدالله (ع) وسیع‌تر و سریع‌تر از همه است، چرا که خون پاک آن حضرت اسلام ناب را بیمه کرد و آن حضرت به نوعی بزرگ‌ترین احیاگر اسلام حقیقی است.
از همین رو اربعین شهادت آن بزرگوار نیز بیش از سایر معصومین (ع) مورد توجه قرار می‌گیرد و حتی برای وجود مقدس پیامبر اسلام (ص) و امیرالمومنین (ع) نیز مسأله اربعین رحلت و شهادت مورد توجه قرار نگرفته است، چرا که یادآوری اربعین شهادت حسین (ع) خونی تازه را در رگ‌های شیعیان به جریان می‌اندازد و همگان را به قیام برای خدا چه به صورت فردی و چه به صورت جمعی دعوت می‌کند، همچنانکه قرآن نیز موعظه اصلی خویش را همان قیام برای خدا (فردی و اجتماعی) می‌داند:
«قل انما اعظکم بواحده ان تقوموا لله مثنی و فرادی»
در هر حال مسأله اربعین و اقامه عزا برای سالار شهیدان در این روز از جایگاه والایی برخوردار است، چه آنکه این عمل از علامات مؤمن شمرده شده و بزرگان دین نیز در این رابطه متفق القول بوده‌اند:
الف) شیخ طوسی(ره) در کتاب التهذیب در باب زیارت امام حسین (ع) به همین حدیثی که ذکر شد، اشاره می‌کند، یا در مصباح المتهجد درباره ماه صفر می‌گوید: در بیستم آن بازگشت حرم ابی عبدالله (ع) از شام به مدینه و ورود جابربن عبدالله انصاری به کربلا جهت زیارت ابی عبدالله (ع) است، او نخستین زائر بود و زیارت او زیارت اربعین بود.
ب) ابوریحان بیرونی نیز گفته است: در بیستم صفر سر به بدن بازگردانده شد و با آن دفن شد، در این روز زیارت اربعین وارد شده و روز بازگشت حرم حسین (ع) از شام است.
ج) علامه حلی نیز در المنتهی می‌فرماید: زیارت حسین (ع) در بیستم صفر مستحب است. )
د) مرحوم مجلسی نیز همین حدیث را درباره اربعین نقل می‌کند.)
ه) شیخ یوسف بحرانی در کتاب حدائق به همین حدیث اشاره دارد. )
و) علمای دیگری همچون شیخ عباس قمی، شیخ مفید، ملامحسن فیض کاشانی و شیخ بهائی نیز مسأله اربعین را پذیرفته و به تعظیم آن تشویق کرده‌اند.

واقعه اربعین
درباره اتفاقات روز اربعین در کتب مختلف نقل قول‌های فراوان و مختلفی وجود دارد اما از آنجا که کتاب لهوف مرحوم سیدبن طاووس در این میان از اعتبار و جایگاه بالاتری برخوردار است، واقعه اربعین را از این کتاب نقل می‌کنیم.
مرحوم سیدبن طاووس می‌گوید: وقتی کاروان زنان و فرزندان و عیال حسین (ع) از شام به طرف مدینه حرکت کردند و به عراق رسیدند، به راهنمای خود گفتند: ما را از راه کربلا ببر. پس، از راه کربلا آنها را برد تا به قتلگاه شهیدان رسیدند. در آنجا جابر بن عبدالله انصاری را با جماعتی از بنی هاشم و مردانی از خاندان رسالت دیدند که برای زیارت قبر امام حسین (ع) آمده بودند- و این در یک وقت و زمان اتفاق افتاد- آنها سخت گریستند و ناله و زاری کرده و بر صورت خود سیلی زده و ناله‌های جانسوز سر دادند و زنان روستاهای مجاور نیز به آنان پیوستند و چند روزی در آنجا به عزاداری پرداختند. (لهوف، ۲۵۵(

منبع:
اهمیت اربعین، حامد علی اکبرزاده

پاسخ دادن

شما باید وارد شوید تا بتوانید نظر ارسال کنید.